Εξηγήσεις…

Θα έπρεπε να εξηγηθώ νωρίτερα, μα κάτι μέσα μου δεν ήθελε και κάπου ο χρόνος και ο πόνος δεν με άφηνε.
Φεύγω από την παρέα μας αλλά το μπλογκ θα μείνει εδώ, να μου θυμίζει όλα όσα είπα και όλα όσα μου είπατε.
Ο λόγος είναι απλός, όσο ήμουν ανώνυμη ήταν εύκολο, όταν όμως όσα γράφεις διαβάζονται από άτομα στη δουλεία σου και οι εμπειρίες σου και το όνομα σου ταιριάζουν δεν είναι πια τόσο απλά τα πράγματα.
Επειδή πια κυκλοφορώ και σε έντυπη μορφή με άλλα των άλλων κείμενα (τρομάρα μου) και πρέπει όσα γράφω να μην ξέρει ποιος που πότε και γιατί τα γράφω.
Εξάλλου πολύ λίγος χρόνος μου μένει πια και αυτός τον τελευταίο καιρό αναλώνεται στο κλάμα μου και στη μοναξία μου.
Δεν έχω βρει το κουράγιο να γίνω πιο δυνατή, να αλλάξω σαν άνθρωπος και δύο χρόνια που είμαι εδώ όσα και αν έγραψα όσα και αν είπα δεν βοήθησαν στο να γυρίσω σελίδα στη ζωή μου.
Ίσως μια μέρα βρεθώ ξανά ανάμεσα σας, καλύτερα κρυμμένη αυτή τη φορά, γιατί όσα λέω πολλές φορές εδώ εξώ δεν θέλω να γίνονται θέμα συζήτησης.
Σας ευχαριστώ για τη συντροφία που μου κρατήσατε τόσο καιρό και να ξέρετε ότι συνεχίζω να βολτάρω ανάμεσα σας και να σας διαβάζω.
Στο επανιδείν.

ΥΣ. Τις ώρες που γράφω αυτές τις γραμμές ξέρω ότι εσύ φεύγεις από κοντά μας, απλά αναμένουμε την ώρα που θα πάρουν την απόφαση να σε βγάλουν απ’ τα μηχανήματα. Η ζωή σου έμαθε πολλά και το ξέρω, μα δεν ήταν ανάγκη να το πληρώσεις έτσι. Και όσοι μένουν πίσω δεν πρέπει να πονάνε τόσο. Οι σκέψεις μου, η καρδία και το μυαλό μου είναι μαζί σου… να μας προσέχεις εκεί που πας.
Στο επανιδείν και μαζί σου λοιπόν…

Its the final countdown…

Λοιπόν αποφάσισα να τα βγάλω όλα στη φόρα και να κάνω έναν απολογισμό μήπως και βγάλω άκρη. Θα τα πω δημόσια γιατί στην τελική μπορεί να με βοηθήσει να συνειδητοποιήσω ότι είμαι λίγο παλαβούλα και πρέπει να ξεκολλήσω ή να καταλάβετε εσείς οι λίγοι που μείνατε να με διαβάζετε ότι τόσο καιρό παρακολουθήτε μια ψυχοπαθή και σταματήσετε και εσείς.

Σε περίληψη και με αριθμητική σειρά ακολουθεί μια μίνι περιγραφή όσων συνέβησαν στην προσωπική μου ζωή τον τελευταίο χρόνο.

1. The easy thing και εκείνο που όλοι μάθαν νερό πια είναι ότι πριν 11 μήνες ακριβώς έβαλα τελεία στην επί 8 χρόνια σχέση μου. Όσοι δεν θυμούνται τους λόγους ας ανατρέξουν στα ποστ πριν 1 και κάτι χρόνο. (Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός τελικά!!!)

2. Επειδή είμαι χαζή και κινδύνευα να πάω πίσω κοντά του ερωτεύτηκα τον πρώτο που μου έδωσε σημασία.

3. Έφα τα μούτρα μου αλλά τελικά γίναμε φίλοι αν και εκείνος ήξερε πως ένιωθα.

4. Εγώ έπρεπε να κάμω ολόκληρο ταξίδι με εκείνον το κορίτσι του και τον κολλητό του για να καταλάβω ότι τον είχα ξεπεράσει εδώ και καιρό (αλλίως πρέπει να έχω μεγάλο πρόβλημα για να τους θωρώ στο ταξίδι αγκαλίτσες και φιλάκια και να λαλώ “μάνα μου ρε τα μωρά μου”!!!

5. On the trip add an other μαλακία όπου του λέω ότι ξέρεις τελικά σε έχω ξεπεράσει. Φίλια γίοκ γιατί τελικά μάλλον απλά είχε με για καβάτζα και για να νιώθει καλά με τον εαυτό του ότι παίζει με ακόμα μια.

6. Επιστροφή στις ρίζες και εγώ να βρίσκομαι κολλημένη με τον κολλητό του.

Ακολουθεί από την 1/8 που επιστρέψαμε συμπεριφορά κολλητού:

1. Βρεθόμαστε σχεδόν καθημερίνα. Έχουμε καταντήσει να σχολάνουμε και να κτυπάμε τηλέφωνα για να δώσουμε αναφορά τι θα κάνουμε το βράδυ και αν θα βρεθούμε.

2. Μαγειρεύει άψογα! και μου μαγείρεψε και στα γενέθλια μου με δική του πρωτοβουλία ενώ όποτε έρθει από εδώ μαγειρεύουμε παρεούλα.

3. Πήγαμε σπίτι της μάμας μου για φαγητό.

4. Τις μέρες που δούλευα ως αργά και σπίτι μου έμενε ο 16χρονος αδερφός μου τον έπαιρνε για καφέ ή βόλτες μέχρι να σχολάσω.

5. Χθες έφερε τη μάμα του σπίτι μου! (όχι δεν τη γνώρισα χθες αλλά δική του απόφαση ήταν να τη φέρει.)

6. Απόψε είμασταν σπίτι του και παίζαμε χαρτία με τη μάμα του και την ξάδερφη του.

Αν κάποιος βγάζει συμπέρασμα κατά πόσο με βλέπει φιλικά ή όχι να σηκώσει χέρι ακόμη και πόδι, ό,τι θέλει.

Τα έβγαλα όλα στη φόρα. Δεν ξέρω γιατί, απλά έχω κουραστεί τις πελλές φιλενάδες μου (και μεν πεταχτείς εσύ) να μου λεν υπομονή και ο καιρός θα δείξει.

Γίνομαι παράλογη και το ξέρω αλλά είμαι ανυπόμονη!

Μοναξία μου όλα…

11 μήνες μοναξίας και ακόμη δεν συμβιβάστηκα με αυτή. Άτομο το οποίο ζούσε 8 χρόνια σε μια μόνιμη σχέση νομίζω ότι πια είναι καταδικασμένο να μην την αντέχει. “Σ’ αναζητώ, σ’ αναζητώ στη … Λευκωσία ξημερώματα…”. Σύμφωνα με τις φίλες μου και ένα τσούρμο άτομα από τη δουλεία πρέπει να πάψω να νιώθω ερωτευμένη με κάποιον να αφήσω τον εαυτό μου για λίγο ελεύθερο να προσπαθήσει να βρει τις ισορροποιές του.

ΟΚ εδώ σας θέλω. Το προσπαθώωωω, μήπως το έχετε ξανακούσει; Υπάρχουν τελικά άτομα τα οποία λειτουργούν με ένα πολύ απλό τρόπο. Αν δεν είναι ερωτευμένα (σσ. να έχουν κάποιον να ασχολούνται) δεν λειτουργούν. Simple as that. Και για όσους μένουν και κοιτούν την οθόνη του υπολογιστή τώρα και προσπαθούν να καταλάβουν τι στα σκατά λεώ. Υπάρχει μια, απλή εξήγηση. Για δύο μέρες φανταστήτε ότι βάλατε λουκέτο στην πόρτα τους σπιτίου σας, βρίσκεστε αραγμένοι στον καναπέ με την τηλεόραση να παίζει μόνο πρωινάδικα, κινητό κομμένο, δουλείες δεν υπάρχουν να κάνετε. Αχ, απόλαυση λέτε τώρα. Ώραια, picture this for 5 days και όποιος μου πει ότι δεν θα τον έπιανε κατάθλιψη να τον παραδεχτώ. Έτσι και εγώ. Θέλω να ασχολούμαι με κάποιον και όσο δεν βρέθετε κάποιο νέο άτομο στη ζωή μου είμαι κολημμένη εκεί. Και να βρεθεί, θέλω πολλά για να ξεκολήσω.

Ναι, το ξέρω, normal δεν είμαι. Και όχι, μου αρέσει πραγματικά αυτός που βρίσκεται τώρα στην καρδία μου. Αλλά την αβεβαιότητα δεν την αντέχω άλλο. Ούτε τη μοναξία μου.

Αλλάζω…

Σκέψου
… να μπορούσες το χρόνο πίσω να γυρίσεις. Πόσο αλλιώτικη θα ήταν η ζωή σου. Και όμως μετά δεν θα ήσουν εσύ. Αυτή που ξέρεις σήμερα. Θα ήσουν μια άλλη, ίσως και χειρότερη.

… να ‘ξερες αν νιώθει για εσένα κάτι. Ίσως όμως και πάλι να είναι καλύτερα. Έτσι δεν τον πιέζεις.

…να άκουγες όσα πρέπει αν λένε όταν είσαι απών. Μπα, για όλους κάτι λένε. Και εσένα κάπου κάποιος σε κατηγορεί. Μα για σένα. Καθημερινά. Δυο φίλοι, στην ίδια δουλεία, σε διπλανά γραφεία. Που απλά έτυχε να σου άρεσε ο ένα αρχικά και τώρα ο άλλος.

…να μπορούσες νωρίτερα να δεις τι νιώθεις. Να μην έλεγες τις τελευταίες φορές που είπες στον άλλο ότι είσαι ερωτευμένη. Σήμερα θα ήταν αλλιώς μάλλον τα πράγματα.

Νιώθω

…να πνίγομαι. Να βουλιάζω. Να θέλω να ουρλιάξω. Τελικά η απουσία σου δεν μου έχει στοιχίσει και τόσο. Γιατί αν εσύ ένιωσες να προδώνεσε από μένα μόνο και μόνο από τη λέξη ζήλια, σκέψου πως ένιωσα εγώ μετά από όσα είπες.

…πληγωμένη από σένα. Όσα είπες ήταν σκληρά και άδικα. Και σε ένα κόσμο, ίσως στην δική μου ουτοπία, το βάρος δεν παίζει ρόλο στο αν θα αγαπήσεις ένα άνθρωπο. Κατάλαβε το επιτέλους ότι το να είσαι εξωτερικά όμορφος δεν είναι τίποτα. Το θέμα είναι να είσαι και μέσα σου.

…ένα βάρος να έχει φύγει από πάνω μου. Προσπάθησα να σου εξηγήσω. Εγώ το μόνο που είπα είναι ότι η στάση σου δηλώνει ζήλια. Ζήλια γιατί απλά χάνεις τη ρεζέρβα σου. Για τίποτα άλλο. Μα εσύ δεν θες να ακούσεις. Απλά θες να δεις πόσο χαμηλά θα πέσω για να έρθεις πίσω. Ως εδώ πάω όμως. Άλλο πάτο δεν πιάνω.

Ουρλιάζω

….πονάω. Που σε έχω χάσει για μαλακιά σου. Τελικά όμως δεν ξέρω ποιος έχει χάσει τι;

…που είσαι τόσο άδικος. Εσύ. Που για μένα ήσουν τόσο ψηλά. Μπορείς άραγε να με πληγώσεις κι άλλο; Μήπως δεν είναι αρκετά τα όσα μου είπες. Και όμως εγώ εδώ πίσω από μια οθόνη να περιμένω ένα γεια στο μσν.

…όμως και από χαρά. Γιατί εσύ μπορεί να πήρες την απόφαση να φύγεις. Μα στη ζωή μου μπήκε κάτι όμορφο. Κάτι που εσύ με είχες κάνει να το νομίζω χάλια. Ε, λοιπόν, να που και εσύ κάνεις λάθη.

Φιλίες…

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ
… έχω αρχίσει να σκέφτομαι τη ζωή μου χωρίς εσένα. Και φταις εσύ για αυτό. Σε πίστευα φίλο, αληθινό. Μα να που άλλοι δικαιόνονται. Να πιστέψω λοιπόν πως δε με θες ευτυχισμένη;

… πώς δύο άνθρωποι μπορούν να είναι φίλοι άμα ο ένα λέει τόσα πίσω από τη πλάτη του άλλου; Η αληθινή φιλία και κυριώς όταν αυτή υπάρχει χρόνια, πηγάζει μόνο από τη δύναμη και την ευχέρεια να λες του άλλου τι σε ενοχλεί σε αυτόν και όχι στον κάθε τρίτο.

… η κολλητή “πάει για άλλες πολιτείες πιο μακρινές” σε 4 βδομάδες ακριβώς. Πώς θα είναι άραγε η ζωή μου χωρίς αυτήν; Μετά από 22 χρόνια δικής της ζωής, για πρώτη φορά οι δρόμοι μας χωρίζουν. Για πρώτη φορά όταν θα κλαίω θα λείπει από το πλευρό μου. Όταν θα γελώ δεν θα γελάει μαζί μου.

ΝΙΩΘΩ
… σαν να μου παίρνουν τον μισό εαυτό μου. Εκείνον ακριβώς που αγαπώ. Η φωνή της λογικής μου φεύγει για 5 χρόνια. Και ας έρχεται 6-8 βδομάδες το χρόνο, 5 χρόνια είναι αυτά.

… τη μοναξία από τώρα να με ζηγώνει. Γιατί όσους και αν έχω κοντά μου για να πεταχτώ για ένα καφέ. Το τηλέφωνο στην Αγγλία στοιχίζει ακριβά και δεν έχω κανένα να πετάγομαι για να κλάψω λίγο. Για να με ακουσεί πραγματικά και να με πάρει αγκαλία να μου πει ότι όλα θα παν καλά.

… όμως εσένα λίγο πιο κοντά. Ίσως λοιπόν και κάπου να υπάρχουν ελπίδες. Να μην είναι “είμαστε μόνο φίλοι”.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ
… να ερωτευτώ πάλι μόνη. Αυτή τη φορά έχω σηκώσει ασπίδες και τοίχους. Αν εσύ λες φίλοι φωνάζω και εγώ από πίσω φίλοι. Έστω και με μισή καρδία. Αν εσύ φωνάξεις θέλω το φιλί σου θα το φωνάξω πιο δυνατά.

… να πιστεύεις ότι όλα αυτά είναι επειδή εκείνος με έχει απορρίψει. Γιατί ξέρω ότι αυτό φοβάσαι. Μα δεν είναι έτσι. Με κέρδισες με την καρδία σου. Εκείνην που τόσο απλόχερα δίνεις χωρίς να σκέφτεσαι ότι αύριο κάποιοι θα σε προδώσουν. Ή ότι κάποιοι άλλοι το κάνουν ήδη.

… να είμαι άλλο μόνη. Έχω κουραστεί. Πάνε σχεδόν 11 μήνες. Και ξέρω άμα πάψω να ψάχνω θα ρθει μα υπάρχει και το άλλο. Εκείνο που λέει “Συν Αθηνά και χείρα κίνει”

ΔΙΑΒΑΖΩ

… τα παλία μου ημερολόγια. Τα βρήκα χθες που συγύριζα βιβλία. Γεμάτα αγάπη και στοργή για τον πρώην. Αργότερα γεμάτα πόνο και ανοχή. Ακόμη δε κατάλαβα γιατί δεν έφυγα νωρίτερα. Ψάχνω τη λέξη σ’ αγαπώ μα από το 2005 δεν τι βρήκα πουθενά γραμμένη. Ημερολόγια γεμάτα αγανάκτηση. Και μετά γεμάτα φόβο για την καινούργια ζωή που άρχιζα. Και πάλι πόνο για τον μικρό που δήθεν ερωτεύτηκα. Και σκέφτομαι, σαν τα διαβάζω, ήταν έρωτας ή απλά πιάστηκα από κάπου για να ξεχάσω και να προχωρήσω; Ποιος άραγε να ξέρει.

… για την πρώτη μέρα που σε είδα. Νόμιζα ότι δεν έγραφα τίποτα. Μα τελικά να κρυμμένο στις σελίδες ενός ημερολογίου. Κάτι που ίσως να σημαίνει πολλά. Ίσως και τίποτα. “Με κοιτούσε περίεργα, σπόντες για το που ζω, για το ότι αλλάζω κομπιούτερ, δουλεία, σπίτι ίσως να είναι καιρός να βρω και καινούργιο άνδρα, και δε θα με χαλούσε να είναι αυτός, μοιάζει γλυκός και καλός, μα είναι φίλος του άλλου, που πάω ξυπόλητη στα αγκάθια; Σουτ, και ύπνο, εσύ τον κολλητό του θες, αυτός μόνο φίλος”

… να και ακόμη κάτι “Κλαπ, με εκείνον και τη δεύτερη μου φίλη. Ήρθε και ο κολλητός του με μια φίλη. Τελικά είναι πολύ καλός και ευγενικός. Ήρθε και με πήρε να χορέψουμε. Δεν είναι όμως παράξενο που όταν με αγγίζει το μωρό νιώθω ώραια γαλήνια ασφαλής ενώ όταν με πήρε αυτός αγκαλία ηλεκτρίστικα, λες και ήθελα να με αρπάξει και να με φιλήσει;”

… όλα τα μπλογκς καθημερινά. Απλά πια νιώθω ότι δεν έχω κάποιο σχόλιο να κάνω. Ότι τα δικά μου σχόλια τις πλείστες φορές είναι ανούσια.

ΦΙΛΩ

… όλους εσάς που αντέξατε να διαβάσετε ως εδώ.

… τον μικρό για καληνύχτα και ελπίζω να του περάσει η ζήλια και να μην μπει ανάμεσα μας.

… εσένα για όσα όμορφα μου χάρισες αυτές τις μέρες.

… τη μαμά μου που είναι πάντα κοντά μου και με ανέχεται.

… το άλλο μου μισό, την κολλητή μου, τη δίδυμη μου αδερφή… από σήμερα και μέχρι τις 9 του άλλου μήνα καθημερινά.

Κοντά στα 25…

ΦΟΒΑΜΑΙ
1. Για την ανωνυμία μου, νομίζω ότι έχει αρχίσει να πηγαίνει του κώλου, και μάλλον όλο και περισσότερα άτομα ξέρουν πια είμαι. Εκείνους που εγώ επέλεξα να το ξέρουν καλώς. Έλα όμως που έχουν αρχίσει και στη δουλεία να υποψιάζονται πιο είναι το μπλογκ μου; Και αναρωτιέμαι πρέπει να αγχωθώ;

2. Για πρώτη φορά καταλαμβαίνω πραγματικά τι λέει το τραγούδι “Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα”… ξέρω ότι τώρα οι δύο τους θα τα λένε, θα σκέφτονται πως τα χειριστούν τα πράγματα έτσι όπως έχουν έρθει. Και κάθε απόφαση τους με αφορά αλλά εγώ δεν έχω λόγο σε αυτήν… ακόμα. Δύο φίλοι, κολλητοί, που ξέρουν πια πως φεύγω από τον ένα άλλα κολλάω στον άλλο μέρα με τη μέρα.

3. Μήπως κολήσω πάλι, για ακόμη μια φορά χωρίς αντίκρισμα, αλλά και τι έγινε, αξίζει για ένα φόβο να μην προσπαθήσω;

4. Εσένα που καταλαμβαίνεις πως σκέφτομαι, και ξέρεις πια ότι εννοω το “έχω φύγει, έχω προχωρήσει”. Μπορεί να ήταν λίγο απότομο, αλλά έτσι έπρεπε, κάποιες φορές είναι ή τώρα ή ποτέ. Άμα το ψάξει και το φιλοσοφήσεις πολύ τελικά γίνεται ποτέ.

5. Τώρα που κλείνω τα 25, μήπως ξαφνικά ωριμάσω. Δεν θέλω να είμαι σοβαρή και ήσυχη όπως άλλες στην ηλικία αυτή.

ΞΕΡΩ
1. Ότι σε ενοχλεί που δεν σε θέλω στο κρεββάτι μου πια. Αλλά τώρα, πιότερο από ποτέ είμαι ξεκάθαρη με όσα θέλω.

2. Όσο και αν σε ενοχλεί, είναι γιατί φοβάσαι ότι πια δεν θα σε νοιάζομαι τόσο όσο πριν. Αλλά μικρό μου, τώρα σε νοιάζομαι πιο πολύ γιατί ξέρω πόσο δύσκολο ήταν να ήσουν κύριος και φίλος απέναντι μου.

3. Ότι κάτι καινούργιο θα μπει στη ζωή μου, ποιος ξέρεις ίσως ήδη και να έχει μπει. Ίσως αυτό κάπου να οδηγήσει, ίσως και πάλι να πέσει στο κενό.

4. Τώρα που κλείνω τα 25 ότι επίσημα κλείνει ένας ολόκληρος κύκλος ζωής.

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ

1. Ότι όταν ερωτευτήκα ξανά μετά από 8 χρόνια, μπορεί να είχα ξεχάσει πως μοιάζει το πραγματικό συναίσθημα, μήπως εσύ ήσουν το βάλσαμο μου, η σανίδα να πιαστώ για να πω πως ξεπέρασα τον άλλο. Γιατί μαζί σου ένιωθα στοργή και αγάπη, σαν ένα μεγάλο αδερφό, και όσες φορές και αν φιλήθηκαμε ήθελα και άλλο αλλά ποτέ με τέτοιο πόθο και τόσο πολύ όσο το θέλω τώρα κάθε φορά που εκείνος μ’ αγγίζει.

2. Μήπως απλά ενθουσιάζομαι και πάλι. Μήπως για ακόμη μια φορά τα μπλέξω και κάνω τη φιλία έρωτα και τον έρωτα φιλία.

3. Ότι απλά δικαιολογούμαι, μέχρι να νιώσω και πάλι όμορφα και γεμάτη δίπλα σε ένα άνθρωπο που θα θέλει να είναι μαζί μου, μάλλον είναι εντάξει να μπλέκομαι συναισθηματικά, αφού δεν είμαι σίγουρη πως είναι να ερωτεύεσαι στα 25, στα 16 πάντως είμαι σίγουρη πως ήταν αλλιώς.

4. Ο κύκλος που έκανα αυτά τα 8-9 χρόνια κλείνει εντελώς την κατάλληλη στιγμή, χωρίς φρου φρου και αρώματα, χωρίς ντυπανοκρουσιές. Αλλά τώρα πια ήρεμη, πιο ώριμη από ποτέ, με αυτοεκτίμηση για πρώτη φορά και χωρίς καθόλου χάπια μετά από 8 χρόνια. Τώρα που κλείνω τα 25 αρχίζει επίσημα και μια καινούργια, ολότελα καινούργια ζωή.

ΣΗΜΑΣΙΑ έχει ότι τώρα πια δεν φοβάμαι να ρισκάρω, ξέρω ποια είμαι, μπορεί πολλές φορές τα θέλω μου να τα συγχύζω, και να νομίζω πως είναι άλλα θέλω από αυτά που πραγματικά είναι, αλλά πια το παίζω κορώνα γράμματα και δεν με νοιάζει. Προσέχω μην πάρει και άλλους το παιχνίδι γιατί μόνο με τη δικιά μου ζωή δικαιούμε να παίζω, αλλά με αυτήν που είναι δική μου, μπορώ πια να κάνω ότι θέλω. Να την πληγώσω και πάλι, αν θέλω, γιατί ξέρω τώρα πια πως όλοι μας μπορούμε να επουλώσουμε τις πληγές μας, να σηκωθούμε και πιο πεισμωμένες από ποτέ να ξαναπροσπαθήσουμε. Έχει όρια το πείσμα;

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ δεν είναι; Εγώ κλείνω τα 25, εγώ που ακόμη νιώθω 16 και θέλω ακόμα να κάνω τόσα πολλά και όμως το πρώτο 4ο του αιώνα το έχω σχεδόν πατήσει. Δεν πειράζει ακόμη υπάρχει χρόνος για πολλά…

Vacations…

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ:

1. Συνειδητοποιάς ότι τα συναισθήματα κάποιες φορές μπαίνουν στη σφαίρα της λογικής και ότι σε κάποιες ηλικίες, η ηλικιακή απόσταση έστω και 3 χρόνων κάνει μεγάλη διαφορά.

2. Ζεις 24 ώρες το 24 με κάποιον, και συνειδητοποιείς ότι είσαι πιο πολύ φίλη μαζί του από ότι ερωτευμένη.

3. Γνωρίζεις το άτομο που είναι μαζί και βλέπεις ότι ταιρίαζουν σαν ζευγάρι ενώ εσείς δεν θα κάνατε μαζί.

4. Περνάς 24 ώρες το 24 με φίλο σου, που νόμιζες φίλο και καταλήγεται αλλίως μαζί.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Μπορεί να ακούγεται παράξενο αλλά το μωρό πλέον βλέπω το σαν φίλο. Τον άλλο… δεν έχω ιδέα είπαμε να το πάρουμε αργά γιατί μπορεί να επιρεαστήκαμε που τις διακοπές.

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ:

1. Είδεν με κόσμος με μαγίο μετά που 4 χρόνια. Εμπήκα σε θάλασσα και πισίνα μετά από 4 χρόνια!

2. Έκαμα κατάδυση!!! εγώ, που φοβόμουν το νερό.

3. Έκαμα watersports!

4. Όδηγησα τετράτροχη στην έρημο.

5. Πήγα σε καζίνο αλλά έχασα 50 ευρώ.

6. Ράγισα 2 πλευρά αλλά είχε πλάκα.

ΥΣ. Λεπτομέρειες άλλη ώρα τώρα πάω για ύπνο γιατί αύριο πάω δουλεία.

Για σένα μωρό μου…

Για σένα γίνομαι θυσία, και χαλάκι…

Θέλω να νιώσω το φιλί σου. Θέλω εσένα να βλέπω το πρωί που ξυπνάω στο πλευρό μου. Θέλω να μου δώσεις μια ευκαιρία, μια ευκαιρία να δούμε πως θα είμαστε μαζί και αν δεν σου αρέσει μπορείς να φύγεις. Ξέρω ότι όσα σου γράφω δεν θα τα δεις, ίσως για αυτό τα γράφω.

Η στάση που κράτησα απέναντι σου τόσο καιρό μας έφερε πολύ κοντά. Δεν σου έκρυψα ποτέ τίποτα και ούτε σου είπα σε ξεπέρασα, ψέμα για να σε κάνω να νιώσεις ότι με χάνεις. Ακόμη και ένα δύο ραντεβού, σχεδόν στα τυφλά μετά από προτροπές φίλων μας, δεν σου είπα ότι βγήκα γιατί δεν ήθελα να σε κάνω να νομίσεις ότι σε δοκιμάζω. Ότι σε περνώ από καταστάσεις και σου λέω ιστορίες για αγρίους για να σε κάνω να ζηλέψεις. Είμαι εδώ για σένα και το ξέρεις. Εξάλλου φρόντισα καλά να το καταλάβεις τόσο καιρό.

Όποτε χρειάστηκες κάποιον δίπλα σου ήμουν εδώ, όποτε ήσουν χάλια και ήθελες κάπου να ξεσπάσεις ήμουν εδώ και δεν είπα ποτέ τίποτα. Η σχέση μεταξύ μας έχει φτάσει σε ένα παράλογο σημείο. Από τη μια να μιλάμε για πολλά και διάφορα, ακόμη και για άλλες επαφές και μετά, να ξεκαθαρίζουμε ότι απλά είμαστε φίλοι.

Δεν ξέρω πού θα πάει αυτή η κατάσταση μας, δεν ξέρω αν τελικά κάτι θα γίνει, όχι, σε δύο μήνες, σε δύο χρόνια και πια… απλά δεν με νοιάζει. Θέλω να είμαστε, έστω και έτσι, εγώ και εσύ μαζί. Μαζί, τί μαζί δηλαδή, παρέα, φιλία, φλερτ, τα έχω χάσει πια. Και σκέφτομαι και εκείνη, όπως και εσύ, που δεν θες να την πληγώσεις, νιώθω πανικό κάθε φορά που θα βρεθεί και αυτή μαζί μας. Δεν θέλω να ξέρει. Το φοβάμαι. Όχι, δεν είναι πως θέλω να εκμεταλευτώ καταστάσεις. Όσο είσαι μαζί της εγώ κρατάω πισινή. Μα θα ζηλέψει και με το δίκιο της και κάθε φορά που θα θες να ρθεις απ’ εδώ θα μουρμουράει, και με το δίκιο της.

Έχω χάσει την μπάλα. Δεν θέλω να είμαι σε αυτή τη θέση. Εγώ που συμβούλευα φίλες μου να αλλάξουν, να προχωρήσουν, εγώ που έλεγα πως η τρίτη ή ο τρίτος δεν έχει θέση και ούτε δίκαιο, να θέλει, να ζητά, να απαιτεί. Εγώ έγινα αυτή η τρίτη, και έχω διχαστεί, στα θέλω μου, στα πρέπει μου, στα σωστά και στις αξίες μου. Και σε όσα εμένα δεν θέλω να μου ξανακάνουν.

Μα το προχώρα, βρες κάτι άλλο, μείνει για λίγο μόνη, ξέχασε τον, είναι χαμένη υπόθεση… είναι απλά λόγια, λόγια του αέρα, που όλοι ξέρουμε καλά πως άλλα η καρδία θέλει και άλλα το μυαλό.

Πώς κάνω το μυαλό μου λοιπόν πιο δυνατό από την καρδία;

Σημ. προς κάποιον που θα καταλάβει: κορού μου είδα το μήνυμα, θα επικοινωνήσω εντός 2-3 ημερών.

Μοιραία…

Χθες και πάλι καθόμουν με μεγάλη παρέα και συζήτούσα. Για κάποιο λόγο η συζήτηση μετά από λίγο περιστράφηκε γύρω από μένα. Γύρω από΄μένα και στο ότι δε μου αρέσει να συζητώ όσα με βασανίζουν. Ακόμη και οι δύο κολλητοί μου, αν και τα ξέρουν, σπανιώς με ακούν να θέλω να μιλήσω για αυτά. Δηλαδή εκτός από το πλογκ μου, και εκείνο δεν τα ακούει όλα, είμαι μονίμως σε μια κατάσταση χάους αλλά ποτέ δε ψάχνω λύση με κουβέντα μαζί με τους φίλους μου.

Σκέφτηκα ξανασκέφτηκα και τελικά αποφάσισα ότι έχουν δίκαιο. Μπορεί όλοι να ξέρουν τι έχω, ότι θέλω κάποιον, ότι στρεσάρουμε οικονομικά, αλλά ποτέ δεν κάθησα να το μιλήσω μαζί τους και να αναζητήσω λύσεις, ούτε καν μόνη μου δε το έκανα, αφήνω τα πράγματα λίγο πιο φλου. Μετά ξανασκέφτηκα, γέλασα και τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όσα αντιμετωπίζω τώρα δεν είναι τίποτα μπροστά σε εκείνα που αντιμετώπισα παλίοτερα, ίσως για αυτό τα αγνοώ όλα.

Στην πολλή ώρα όμως, ο ένας αποφάσισε να διαφωνήσει μαζί μου. Ακολούθησε μια απίστευτη ανάλυση χαρακτηριστικών μου για να φτάσει στο συμπέρασμα ότι δεν μοιράζουμε όλα αυτά γιατί είμαι μοιραία, και φοβάμαι μην βρεθεί λύση. Χρειάστηκε μια απίστευτη επεξήγηση φυσικά από μέρους του.

Στην τελική… δεν μπορώ να νιώθω ότι στη ζωή μου όλα είναι ρόδινα, για να είμαι καλά πρέπει να νιώθω ότι έχω προβλήματα, με φοβίζει να σηκωθώ ένα πρωι και να πω σήμερα είμαι ευτυχισμένη, κάνω τα μικρά μεγάλα για να έχω κάτι να με απασχολεί, λέω τα προβλήματα μου αλλά δεν αναζητώ λύσεις γιατί πιστεύω ότι κανείς δε θα με καταλάβει για να με βοηθήσει να βρω λύσεις, κάνω τα προβλήματα των άλλων δικά μου όχι επείδη νιάζομαι αλλά γιατί αυτό με κάνει να νιώθω καλύτερα μιας και έχω κι άλλες δυσκολίες, δυστυχίες να αντιμετωπίσω.

Η συζήτηση έληξε άδοξα, κανείς δε μπήκε στη διαδικασία να του απαντήσει καθώς φαντάζομαι ότι μετά από 3 μπουκάλες βότκα κανείς δεν ήταν σε θέση να τα σκεφτεί όλα αυτά.

But it got me thinking…

Γιατρέεεεε υπάρχει τέτοια περίπτωση;

Back to the oldies…

Πριν λίγες μέρες βρήκα στο ίντερνετ όλα τα επεισόδια της Candy, της αγαπημένης μου Candy, μαζεμένα όλα μαζί, από μια υπέροχη ομάδα παιδίων, που τα μετέφεραν από τις παλίες αγαπημένες μας βιντεοκασέτες στο διαδυκτιακό χώρο. Εδώ και 4 μέρες λοιπόν έχω χαθεί ξανά στον μαγευτικό κόσμο της Κάντυ, είμαι ήδη στο επεισόδιο 94, σχολνάω και το πρώτο πράγμα είναι να καθήσω να δω τη συνέχεια.

Παρακολουθώντας μια από τις αγαπημένες μου παιδικές σειρές, την πρώτη ever τηλενουβέλα τολμώ να πω, συνειδητοποιήσα πόσο αυτή έχει επηρεάσει τη ζωή μου, και την στάση μου απέναντι σε αυτή. Μετά απλά αφέθηκα στην μαγεία των μεγάλων αλλά ανεκπλήρωτων έρωτων. Σε μια εποχή πολύ αλλιώτικη από τη δική μας. Όπου με κανένα τρόπο ένα κορίτσι δε θα πλησιάζε πρώτο ένα αγόρι, όπου το πρώτο τους ραντεβού θα ήταν ένα πικ νικ στο δάσος ή μια βαρκάδα στη μικρή λιμνούλα, όπου το πρώτο φιλί θα ακολουθούσε αναψοκοκκίνισμα και από τους δύο και το πρώτο σεξ θα άργουσε τόσο πολύ να έρθει ώστε θα είχαν κουραστεί να φιλούνται συνέχεια.

Ονειρέυτηκα ξανά μια εποχή όπου για να επικοινωνήσεις με αυτόν που αγαπάς πρέπει να μπεις στη διαδικασία να γράψεις ολάκερα γράμματα, και εσύ και εκείνος, σελίδες πυκνογραμμένες στις οπόίες θα εξυμνύεται την αγάπη σας, μια αγάπη παθιασμένη αλλά και συνάμα απλή, χωρίς φρουφρου και αρώματα. Ακόμη και ανεκπλήτους έρωτες ζήσαμε στη Κάντυ, έρωτες που έκλιναν με θάνατο ή με υποχρέωση ζωής προς άλλο άνθρωπο. Ακόμη και σήμερα στα 25, έκλαψα όταν πέθανε ο πρώτος της έρωτας.

Προλαμβαίνω μερικούς μερικούς που θα μου πουν ότι δεν ήταν όλοι έτσι, ότι εκείνη η εποχή δεν ήταν εύκολη, πέρα από νοσοκόμα και δασκάλα πιθανόν να μην μπορούσα να κάνω άλλη δουλεία, είμασταν υποταγμένες στους άνδρες κτλ.

Δεν με χέζουν όλοι όμως; Ένα Τέρρυ, ένα Άντονυ, ένα Άλμπερτ ακόμη και ένα Άρτσυ δώστε μου και πάρτε μου και τη χειραφέτηση και όλα.

Μόνο που δεν είναι απλά οι μεγάλοι έρωτες που μείναν σε εκείνη την εποχή. Δεν είναι μόνο αυτά που αποκομήσαμε από την Κάντυ, είναι και η στάση ζωής της. Η αυτοθυσία της, η αγάπη της για τη ΄ζωή και τη φύση, η αιώνια χαρούμενη όψη της. Πάντα αναρωτιούμουν γιατί γινόμουν θύμα, γιατί έβαζα τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές μου μια ζωή. Τελικά δεν έίναι μόνο θέμα χαρακτήρα. Αν υπολογίσω ότι από τα 5 μου έβλεπα Κάντυ μέχρι τα 10 μου, δε ξερω πόσες φορές είδα το κάθε επεισόδιο, επίσης είχα κολήσει με Σαντυμπελ, άλλο θύμα αυτή, και με μικρά πόνυ κτλ. Πως λοιπόν να μην μου δωθεί η εντύπωση ότι οι δικές μας ανάγκες θυσιάζονται στο βωμό τον αναγκών του υπόλοιπου κόσμου, ακόμη και αν αυτός σε έχει πληγώσει, σε έχει καρφώσει, ανεπανόρθωτα.

Μετά βλέπω τις σειρές που μεγάλωσε ο αδερφός μου, που απλά είχαν μέσα την έννοια του ότι για να βοηθήσεις κάποιον έπρεπε να έχεις σούπερ δυνάμεις. Πάουερ Ρεϊντερς, Σονγόκου, Σειλορμουν, δεν λέω και αυτά τα είδα και κάποια επεισόδια έιναι ευχάριστα. Αλλά τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την Κάντυ, το πως αυτό το κορίτσι με τη δύναμη της καρδίας της βοηθούσε όσους μπορούσε, κατέκτησε τον κόσμο, ταξίδεψε από την Αγγλία στην Αμερική χωρίς δραχμή.

Έτσι όσα και αν μου πείτε εγώ εξακολουθώ να εύχομαι να ήμουν στα 20 μου στη δεκαετία του 20.

ΥΣ. Το μόνο που με στεναχωρεί είναι που στην ελληνική μεταγλώτιση η αγάπη έγινε συμπάθεια, το κορίτσι έγινε καλή μου φίλη και το θέλω να ζήσω μαζί σου την υπόλοιπη μου ζωή, θα είμαστε για πάντα οι καλύτεροι φίλοι.

ΥΣ2. Πως αντέχαμε να το βλέπουμε και να μην έχουμε ψυχολογικά δεν ξέρω; Ή μήπως μας έμειναν και δε το κατάλαβα;