Εγώ, αυτός και ο άλλος.

Λατρεύω την μυρωδιά του αρώματος σου που μένει επάνω μου σαν φεύγεις. Έκλεισα πίσω σας την πόρτα, έβγαλα τα ρούχα μου, φόρεσα τις πιτζάμες μου και την άραξα στον καναπέ. Μόνο που κάθε κίνηση μου αφήνει πίσω της μια ανεπαίσθητη μυρωδιά του κορμιού σου. Ένα αίσθημα της αγκαλιάς σου. Μια μικρή αύρα από το χαμόγελο σου. Κάνω να αλλάξω καναπέ. Εδώ κάθεσαι πάντα εσύ, έχει πάρει και αυτός κάτι από την μυρωδιά σου. Στον δίπλα καναπέ όμως τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται χειρότερα και να περιπλέκονται, ακριβώς όπως έχουμε πλεχτεί όλοι σε αυτή την ιστορία που ζούμε.

Εδώ μυρίζει εκείνος. Το κορμί μου εσύ και το μαξιλάρι που ακουμπάω εκείνος. Περιφέρομαι στο άδειο σπίτι μου, μοιάζει τόσο κενό χωρίς εσάς εδώ, τα γέλια σας, τις φωνές σας, την κίνηση σας, και εγώ μοιάζω τόσο κενή χωρίς την αγκαλιά σας και την συντροφιά σας. Σκέφτομαι τώρα πως άμα το σπίτι δε μπορεί να χωρίσει τις μυρωδιές σας πως εγώ θα βγάλω άκρη με όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό. Ευτυχώς που εγώ δεν έχω κανένα στη ζωή μου, εκεί είναι που θα πλέκαμε τις ζωές μας μια και καλή.

Τελικά όλες οι θεωρίες που είχα πιο μικρή πήγανε χαμένες. Εσύ είσαι μαζί της γιατί η σχέση σας είναι απλή, δεν έχει μέλλον, δε ζητάει πολλά πράγματα, απλά συντροφιά και χάδια. Ο άλλος είναι μαζί της… χωρίς λογική, γιατί απλά κυριαρχεί το πιο όμορφο συναίσθημα στην καρδία του, γιατί απλά την αγαπάει. Και ας είναι χιλιόμετρα μακριά ο ένας από τον άλλο, και ας έχουν βρεθεί μόνο μια φορά στα 2 χρόνια που μετρά η σχέση τους, και ας τους χωρίζουν χρόνια ηλικίας… Και για πρώτη φορά στη ζωή μου καταλαβαίνω γιατί δε μπορείς να είσαι πάντα με αυτόν που θες.

Φυσικά εγώ είμαι και στους δύο σας η τρίτη … θέση που σιχαίνομαι να κατέχω, αλλά δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου αυτή τη στιγμή αλλιώς.

Ξέρω ότι αν ήμασταν μαζί θα είχαμε ευτυχία, αλλά για πόσο; Εγώ όσο και αν θέλω τώρα να είμαι ελεύθερη ξέρω ότι από αυτόν που θα έρθει και θα μπει στη ζωή μου θα ζήτω περισσότερα από αυτά που μπορείς να μου δώσεις. Θα τον θέλω παρόν σε όσα κάνω και μια ασφάλεια για το μέλλον. Αυτό δε μπορείς ακόμη να μου το δώσεις και θα ήταν πολύ εγωιστικό ακόμη και να στο ζητήσω. Έχω πια κάνει τις επιλογές μου. Επιλέγω αυτό που ζω τώρα, αυτό που απολαμβάνω και όχι μια σχέση. Επιλέγω να ζω ελεύθερη να καθορίζω μόνη μ ου τις αποφάσεις μου και όσο εγωιστικό και αν ακούγεται, να μπορώ να απολαμβάνω τη συντροφιά σας όπως τώρα.

Είναι εύκολο να παρεξηγηθώ τη στιγμή αυτή με όσα ζω και όσα κάνω αλλά πια δε με νοιάζει τι λέει ο κόσμος. Το μόνο που θέλω είναι εσείς να είστε καλά.

Η ζωή μου αλλάζει. Και οι αλλαγές αυτές δεν είναι πια σταδιακές. Δεν θα μπορούσαν να είναι. Αλλά είναι αλλαγές ευπρόσδεκτες. Αλλαγές που κάποιες φορές φοβίζουν αλλά πια το ξέρω ότι από εδώ και στο εξής όλα θα παν καλά ή τουλάχιστο καλύτερα. Ακόμη και αν αύριο πληγωθώ και πάλι θα ξέρω ότι πριν από αυτό απόλαυσα όσα μπορούσα και κάθε μου κίνηση ήταν δικιά μου, αυτόνομη, χωρίς να είμαι πιόνι στα χέρια κανενός.

Δε ξέρω μέχρι που θα μας πάρει έτσι, δε ξέρω πως και που θα καταλήξουν όλα αυτά. Εύχομαι να μπορούσα να κάνω τα πράγματα πιο ανώδυνα για όλους μας.

Και όμως το παράξενο δεν είναι τα όσα ζούμε… το παράξενο είναι το πόσο ευτυχισμένη νιώθω…